bir
sokakta
oturmuş
sonsuz kere
reddediyordum.
bunun
bir anlamının
olmadığını
bildiğim halde
sonsuz kere
reddettim
dünyayı.
geçmesini bekledim
müdahale etmeden,
bir filmi
izler gibi
izledim.
filmi
yarıda kesip
gitmedim
çünkü
hissettiğimden
daha çok
insandım.
sokağa oturdum,
ölü
bebeğini
emzirmeye
çalışan
bir anne gibi
kıvrandım.
sonsuz
kere.
25 Kasım 2014 Salı
24 Kasım 2014 Pazartesi
diyolog
en son pazar sabahı uyandım
kiralık bir evde
her şey donuk ve hareketsiz
aklının ücrasında fayansları soğuk insanın
bu insan artıkları
bu çıplak ayaklar
niçin
kafasının içi alabildiğine boşluk olan,
soluk benizli ihtiyarlar
niçin
peki ya griye çalan bulutlar?
bir bulut griye çalar
niçin
gereğinden fazla saydam olduk
fazla anlattık kendimizi
bittik sonra hep
niçin
kendi posamıza kaldık
o da bir boka benzemedi elbet
pek bir şey değiliz
olmak da istemedik
niçin
ama değmeseydi alnımız yere
gocunmak niye
gocunmak
niçin
kiralık bir evde
her şey donuk ve hareketsiz
aklının ücrasında fayansları soğuk insanın
bu insan artıkları
bu çıplak ayaklar
niçin
kafasının içi alabildiğine boşluk olan,
soluk benizli ihtiyarlar
niçin
peki ya griye çalan bulutlar?
bir bulut griye çalar
niçin
gereğinden fazla saydam olduk
fazla anlattık kendimizi
bittik sonra hep
niçin
kendi posamıza kaldık
o da bir boka benzemedi elbet
pek bir şey değiliz
olmak da istemedik
niçin
ama değmeseydi alnımız yere
gocunmak niye
gocunmak
niçin
Kaydol:
Yorumlar (Atom)